Yuri no Hana

หลังจากไม่ได้เข้ามานาน ก็เอาเรื่องน่าปวดหัวมาซะงั้น ฮา~

ช่วงนี้ค่อนข้างเฟลกับอะไรก็ไม่รู้ หลายเรื่องจนบอกไม่ถูก

เรื่องมันมีอยู่ว่าเพื่อนผมมาแกล้งผมช่วงก่อนมีเมนส์ ซึ่งเป็นช่วงที่ผมหงุดหงิดได้ง่าย

แล้วผลก็คือ...วีนแตก=*=

จากท่าทางที่ผมร้องไห้ จารย์บอกว่าผมเป็นโรคเครียด= =a

คือก็ไม่ได้โกรธอะไรมากมายหรอก แต่รู้สึกไม่พอใจมาก และต้องการข่มอารมณ์หงุดหงิดนั่นไว้ กลายเป็นว่าผมร้องไห้ออกมา ตอนนั้นมือสั่นแล้วก็เกร็งด้วย ช่วงที่หยุดไป2วัน เสาร์-อาทิตย์ก็เอาแต่ร้องไห้ เป็นครั้งแรกที่ผมระบายอารมณ์ด้วยการขว้างปาขันทิ้ง แต่ไม่โล่งสักที เอาแต่ร้องไห้ต่อ เคยคิดว่าถ้าได้ร้องออกมาเต็มที่สักครั้งมันจะโล่งขึ้น แต่ไม่หาย-*- พอร้องไห้เสร็จ รู้สึกปวดหัว เพราะเมื่อคืนนอนดึกด้วยล่ะ พอวันจันทร์ เพื่อนอีกคนถามว่าเป็นอะไร ผมก็ร้องไห้อีกรอบซะงั้น อาการเดิม มือไม้สั่น เกร็ง แล้วก็มือเย็น ตอนนั้นกัดนิ้วตัวเองด้วย แต่ไม่รู้สึกอะไรเลย รู้สึกเจ็บแค่แป๊บเดียว แล้วก็หายทั้งๆที่กัดไปเต็มแรงเลย หายใจไม่ทั่วปอดด้วย

เหมือนกับไอ้ที่พยายามเก็บอารมณ์มาตลอด มันพังลงแล้ว อะไรๆที่เคยทนมา รู้สึกเหมือนขีดความอดทนมันต่ำลงกว่าเมื่อก่อน แล้วทั้งโรคกระเพาะ ทั้งไมเกรนมันรุมผมพร้อมๆกันเลย ทรมานตรงไมเกรนที่มันชอบเป็นอยู่เรื่อยๆ คือถ้าโรคกระเพาะผมจะเป็นแค่ช่วงเวลาอาหารแค่นั้น แต่ไมเกรนมันเป็นไม่เป็นเวลาสักเท่าไร-__- เฮ้อ

พอพูดให้หลายๆคนฟัง ก็แนะนำให้ปล่อยวางทั้งนั้น ก็จริงอยู่ที่ต้องปล่อยวาง ยากชะมัด-*- มันไม่ใช่ง่ายๆเหมือนวางของที่ถืออยู่ลงกับพื้นสักหน่อย สำหรับคนที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่เคยปล่อยวางกับอะไรง่ายๆอย่างผม พยายามไม่คิดแล้วนะ แต่สุดท้ายก็กลับมาคิดเรื่องเดิมซ้ำๆ อยากได้คนที่เข้าใจแหะ

ที่แย่ที่สุดคือลองทำแบบทดสอบความเครียดแล้ว ได้ผลออกมาว่าเป็นความเครียดขั้นรุนแรง=__= แค่อ่านก็รู้สึกแย่แล้วนะ เริ่มคิดว่าต้องทำไงดีกับความเครียดระดับนี้ แล้วก็ลองทำแบบทดสอบโรคซึมเศร้าผลก็ออกมาเป็นโรคซึมเศร้าระดับต้นๆ พอมานั่งคิดทบทวนดู บางทีก็มีอาการคล้ายๆจริงด้วย คือทั้งสองอย่างนี่ทำหลังจากที่หมดเมนส์แล้วนะ ซึ่งเป็นเวลาที่อารมณ์ผมน่าจะกลับมาเป็นปกติ แต่ก็ไม่ใช่แหะ-*- กลัวว่าช่วงก่อนมีเมนส์รอบต่อไปมันจะมาทับกับความรู้สึกในตรงนี้อีกรึเปล่า? เรื่องที่เครียดๆช่วงก่อนมีเมนส์มันก็เรื่องปกติของผมนะ แต่หลังมีเมนส์นี่ไม่ชินเท่าไร

ช่วงนี้ดีขึ้นแล้ว แต่ก็ยังแย่ๆยังไงก็ไม่รู้ เพราะเพื่อนคนนึงน่ะ เป็นคนที่ทำให้ผมหงุดหงิดได้บ่อยมาก แต่วันที่ผมร้องไห้ ผมก็วีนแตกเรื่องของเขาที่ทนมาตลอด2ปี ก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้กันไปเลยว่าผมรู้สึกแย่กับเขามากเลย เบื่อมากด้วย ทั้งๆที่มีอะไรที่เข้ากันไม่ได้ตั้งหลายอย่างแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกตัวเลย ผมก็ผิดนะที่ไม่พูดอะไรเลย จนผมเป็นฝ่ายทนไม่ไหวแบบนี้ อีกเดี๋ยวก็จะจบลงแล้ว...ลาขาดกันสักที ทั้งเขาและคนอื่นๆที่ทำให้ผมรู้สึกแย่

กลับมาเรื่องตัวผมอีกนั่นแหละ คนที่จะเป็นโรคซึมเศร้าได้ นอกจากผิดหวังกับอะไรสักอย่างในชีวิตมากๆแล้วก็มีสาเหตุอื่นคือสารเคมีในสมองลดลงกับเป็นคนที่มองโลกในแง่ร้าย ผมไม่เคยผิดหวังกับอะไรมากๆสักหน่อย จึงมองที่สองอย่างหลังซะมากกว่า แต่เรื่องมองโลกในแง่ร้ายนี่ เมื่อก่อนไม่เป็นอย่างงี้นะ เมื่อก่อนผมมองสองแง่เสมอ ทั้งแง่ดีและแง่ร้าย แต่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ที่มองในแง่ร้าย ส่วนเรื่องสารเคมีในสมองลดลงนี่ก็เป็นไปได้นะ เพราะที่ผ่านมาผมมักจะมีชีวิตประจำวันที่มันไม่สอดคล้องกับนาฬิกาชีวิตเสมอเลย แถมไม่ค่อยออกกำลังกายอีก น่าจะเป็นสาเหตุสำคัญ แล้วเรื่องโรคเครียดก็รู้สาเหตุเหมือนกัน ผมเป็นคนเก็บกดแล้วก็ชอบเก็บมาคิดคนเดียวซ้ำๆ ปล่อยวางไม่ค่อยได้ ยิ่งช่วงมีเมนส์มันยิ่งมา= = พยายามปรับอยู่นะ แต่ไอ้ช่วงมีเมนส์นี่ปรับอารมณ์ยากจริงๆสำหรับผม อยากเริ่มจากปลายเหตุก่อน เริ่มจากการหาคนที่คุยด้วยแล้วสบายใจนะ อยากให้เข้าใจนะ ไม่อยากถูกต่อว่าแรงๆ มันจะทำให้รู้สึกแย่แล้วไม่อยากคุยกับคนๆนั้น-*- อารมณ์มันประมาณว่าอยากได้คนเข้าใจและรับฟังมากกว่าต่อว่า เพราะแค่ระบายให้คนอื่นฟังมันก็รู้สึกว่าเป็นการเรียกร้องความสนใจมากพอแล้ว ถ้าถูกต่อว่าจะทำให้รู้สึกแย่แล้วก็คิดว่าการหาทางออกด้วยวิธีนี้มันผิดนะ ก็พยายามพูดกับเพื่อนในเน็ตมากกว่าเพื่อนในชีวิตจริง อีกอย่างผมก็รู้นะว่าคิดมากเรื่องอะไรบ้าง บางเรื่องก็พูดได้ บางเรื่องก็ไม่อยากพูด เฮ้อ~ บางทีการเขียนลงไดอารี่ส่วนตัวอาจเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่พูดถึง ที่นี่ก็ค่อนข้างส่วนตัวนะ คนรู้จักน้อย ฮา~

เฮ้อ~อยากไปพบจิตแพทย์จัง...